از اطناب سراپرده کند راه

قبایش دید جایی او فتاده

چو جایی کفش زرینش نهاده

کرا هر گز گمان بودی که آن ماه

چو اندر باگ شد شاه جهاندار

به پیش اندر چراغ و شمع بسیار

خجسته ویس چون آن شمعها دید