نگشت از خواب ماه خفته بیدار

به بالینش فراز آمد شهنشاه

به باغ افتاده از آسمان ماه

بپا او را بجنبانید بسیار

چنان بیهوش بود از درد هجران

که با جانانش گفتی زو بشد جان

شه شاهان فرستاد استواران