بود بی سود با تو پند چون در

هوا نزدیک تو همچون روانست

ز بهر آنکه بخت شور داری

دو گوش و چشم کر و کور داری

چو دیگ سفله و چون کفش گازر

اگر من بر زبان پند تو رانم

حرد بیزار گردد از روانم