تو یک غولی و لیکن چون نگاری

همیشه راستی را دشمنی تو

دو چشمی گر ببینی بر کنی تو

تو یک دیوی و لیکن آشکاری

سرای پارسایی را تو سوزی

دو چشم نیکنامی را تو دوزی

ز تو بی شرم تر کس را ندانم