سرای پارسایی را تو سوزی

دو چشمی گر ببینی بر کنی تو

تو یک دیوی و لیکن آشکاری

تو یک غولی و لیکن چون نگاری

دو چشم نیکنامی را تو دوزی

ز تو بی شرم تر کس را ندانم

و یا خود من که بر تو مهربانم