و یا خود من که بر تو مهربانم

سرای پارسایی را تو سوزی

دو چشم نیکنامی را تو دوزی

ز تو بی شرم تر کس را ندانم

مگر گفتست با تو دیو زشتی

که گر زشتی کنی باشی بهشتی

نه تو بادی نه آن کت دوستدارست