ز تو بی شرم تر کس را ندانم

تو یک غولی و لیکن چون نگاری

سرای پارسایی را تو سوزی

دو چشم نیکنامی را تو دوزی

و یا خود من که بر تو مهربانم

مگر گفتست با تو دیو زشتی

که گر زشتی کنی باشی بهشتی