نه تو بادی نه آن کت دوستدارست

و یا خود من که بر تو مهربانم

مگر گفتست با تو دیو زشتی

که گر زشتی کنی باشی بهشتی

نه آنکت دایه و نه آنکه یارست

به جان من که تو حلالست

که جانت بر بسی جانها و بالست