که از مهرش ترا بودست و مارا

گهی با گور بودی در بیابان

گهی با شیر بودی در نیستان

فرامش کردی آن درد و بلا را

ترا زو بود و ما را از تو آزار

چه مایه ما و تو خوردیم تیمار

از آن پیمان وزان سوگند یاد آر