همو یاور بود بی یاوران را

اگر تو دشمنی او جان من بس

و گر تو خسروی او خان من بس

بس است او چارهء بیچارهگان را

چو من دلتنگ بودم در سرایت

بدو نالیدم از جور و جفایت

ستمهای تو با یزدان بگفتم