چو آتش بر کشیده تیغ بران

چو چشم از خواب نوشین بر گشادم

از آن خوشی به ناخوشی فتادم

ترا دیدم بسان شیر غران

اگر باور کنی ورنه چنین بود

به خواب اندر سروشم همنشین بود

اگر کردار تو بر من نیست