به خواب اندر سروشم همنشین بود

ترا دیدم بسان شیر غران

چو آتش بر کشیده تیغ بران

اگر باور کنی ورنه چنین بود

اگر کردار تو بر من نیست

تو خود دانی که بر خفته قلم نیست

شهنشه این سخن زو کرد باور