تو خود دانی که بر خفته قلم نیست

اگر باور کنی ورنه چنین بود

به خواب اندر سروشم همنشین بود

اگر کردار تو بر من نیست

شهنشه این سخن زو کرد باور

کجا گفتش دروغی ماه پیکر

گناه خویش را پوزش بسی کرد