اگر باور کنی ورنه چنین بود

از آن خوشی به ناخوشی فتادم

ترا دیدم بسان شیر غران

چو آتش بر کشیده تیغ بران

به خواب اندر سروشم همنشین بود

اگر کردار تو بر من نیست

تو خود دانی که بر خفته قلم نیست