شهنشه این سخن زو کرد باور

به خواب اندر سروشم همنشین بود

اگر کردار تو بر من نیست

تو خود دانی که بر خفته قلم نیست

کجا گفتش دروغی ماه پیکر

گناه خویش را پوزش بسی کرد

بر آن حال گذشته غم همی خورد