شهنشه را فزون شد کینهء رام

چنان چون دیگران را مهر گردون

مرا او جان شیرینست و از جان

به کام خویشتن ببرید نتوان

زبان بگشاد یکباره به دشمام

بیفگندش بدان تا سر ببرد

به خنجر جای مهرش را بدرد