مرا او جان شیرینست و از جان

نمی خواهم که بر گردم ز جانان

مرا قبله بود آن روی گلگون

چنان چون دیگران را مهر گردون

به کام خویشتن ببرید نتوان

شهنشه را فزون شد کینهء رام

زبان بگشاد یکباره به دشمام