چنان چون دیگران را مهر گردون

که تا من زنده باشم در دو گیهان

نمی خواهم که بر گردم ز جانان

مرا قبله بود آن روی گلگون

مرا او جان شیرینست و از جان

به کام خویشتن ببرید نتوان

شهنشه را فزون شد کینهء رام