مرا قبله بود آن روی گلگون

به دادار جهان و ماه و پروین

که تا من زنده باشم در دو گیهان

نمی خواهم که بر گردم ز جانان

چنان چون دیگران را مهر گردون

مرا او جان شیرینست و از جان

به کام خویشتن ببرید نتوان