به دادار جهان و ماه و پروین

و گرنه سرت را بردارم از تن

که از ننگ تو بی سر شد تن من

یکی سوگند خورد آزاده رامین

که تا من زنده باشم در دو گیهان

نمی خواهم که بر گردم ز جانان

مرا قبله بود آن روی گلگون