که تا من زنده باشم در دو گیهان

که از ننگ تو بی سر شد تن من

یکی سوگند خورد آزاده رامین

به دادار جهان و ماه و پروین

نمی خواهم که بر گردم ز جانان

مرا قبله بود آن روی گلگون

چنان چون دیگران را مهر گردون