تو صد باره به دام اندر نشستی

درو خفته بسان مست در خواب

مگر یکروز طوفانی در آید

ترا با خانه ناگه در رباید

چو بختت یار بود از دام جستی

مگر یک روز نتوانی بجستی

روانت را نباشد روی رستی