ترا با خانه ناگه در رباید

تو خانه کرده ای بر راه سیلاب

درو خفته بسان مست در خواب

مگر یکروز طوفانی در آید

تو صد باره به دام اندر نشستی

چو بختت یار بود از دام جستی

مگر یک روز نتوانی بجستی