درو خفته بسان مست در خواب

مگر یک روز بر تو راه گیرد

ز کین دل ترا ناگاه گیرد

تو خانه کرده ای بر راه سیلاب

مگر یکروز طوفانی در آید

ترا با خانه ناگه در رباید

تو صد باره به دام اندر نشستی