مگر یک روز نتوانی بجستی

ترا با خانه ناگه در رباید

تو صد باره به دام اندر نشستی

چو بختت یار بود از دام جستی

روانت را نباشد روی رستی

بس آن خواری از یان خواری بود بیش

کجا خونت بود در گردن خویش