نشست از بر باره بی زور و تاب

که هرکس که از لنبک آبکش

خرد آب خوردن نباشدش خوش

همی بود تا زرد گشت آفتاب

سوی خانه لنبک آمد چو باد

بزد حلقه بر درش و آواز داد

که من سرکشی ام ز ایران سپاه