بود مهر زنان همچون دم خر

کنون بنگر که از وی چه شنیدی

مبادا کس که از زن مهر جوید

که از شوره بیابان گل نروید

نگردد آن ز پیموند فزونتر

بپیمودم دم خر چند گاهی

گرفتم بر هوای دیو راهی