دل بی مهر خویش او را سفاری

به بالا سرو و سروش یاسمن بر

به جهره ماه و ماهش مشک پرور

پس آزرم وفای من نداری

نگر تا نگذری هر گز به گوراب

که آنجا دل همی گردد چو دولاب

ز بس خوبان و مهرویان که بینی