که آنجا دل همی گردد چو دولاب

پس آزرم وفای من نداری

دل بی مهر خویش او را سفاری

نگر تا نگذری هر گز به گوراب

ز بس خوبان و مهرویان که بینی

ندانی زان کدامین بر گزینی

چو روی خویش مردم را نمایند