ندانی زان کدامین بر گزینی

نگر تا نگذری هر گز به گوراب

که آنجا دل همی گردد چو دولاب

ز بس خوبان و مهرویان که بینی

چو روی خویش مردم را نمایند

بهروی و موی زیبا دل ربایند

چنان چون باد هنگام بهاران