ز بس خوبان و مهرویان که بینی

دل بی مهر خویش او را سفاری

نگر تا نگذری هر گز به گوراب

که آنجا دل همی گردد چو دولاب

ندانی زان کدامین بر گزینی

چو روی خویش مردم را نمایند

بهروی و موی زیبا دل ربایند