تنش همچون تن من سست و لرزان

که رامین گردد از کرده پشیمان

به تاری شب به مرو آید ز گوراب

ز باران تر بفسرده برو آب

دلش همچون دل من زار و سوزان

گه از سرمای سخت و گه تیمار

همی خواهد ز ویس و دایه زنهار