به تاری شب به مرو آید ز گوراب

مگر گاه دعا باشد یارم

به لابه خواهم از دادار گیهان

که رامین گردد از کرده پشیمان

ز باران تر بفسرده برو آب

تنش همچون تن من سست و لرزان

دلش همچون دل من زار و سوزان