برین داستان کهن گوش دار

می آورد چون خورده شد نان جهود

ازان می ورا شادمانی فزود

خروشید کای رنج دیده سوار

که هرکس که دارد دلش روشنست

درم پیش او چون یکی جوشنست

کسی کو ندارد بود خشک لب