درم پیش او چون یکی جوشنست

خروشید کای رنج دیده سوار

برین داستان کهن گوش دار

که هرکس که دارد دلش روشنست

کسی کو ندارد بود خشک لب

چنانچون توی گرسنه نیم شب

بدو گفت بهرام کاین بس شگفت