کسی کو ندارد بود خشک لب

برین داستان کهن گوش دار

که هرکس که دارد دلش روشنست

درم پیش او چون یکی جوشنست

چنانچون توی گرسنه نیم شب

بدو گفت بهرام کاین بس شگفت

به گیتی مرین یاد باید گرفت