بی آب کزوی رسیدت رنج و آزار

دوم سوگندها بدروغ کردی

ابا ژنهاریان زنها خوردی

سوم برگشتی از یار وفادار

چهارم ناسزا گفتی بر آن کس

که او را خود توی اندر جهان بس

من آن ویسم که رویم آفتابست