چهارم ناسزا گفتی بر آن کس

ابا ژنهاریان زنها خوردی

سوم برگشتی از یار وفادار

بی آب کزوی رسیدت رنج و آزار

که او را خود توی اندر جهان بس

من آن ویسم که رویم آفتابست

من آن ویسم که مویم مشک نابست