دل از کینه به سوی مهر تابی

ز گیتی بی زن وبی یار گردی

بسا روزا که تو پیشم بنالی

دو رخ بر خاک پای من بمالی

مرا جویی به صد دست و نیابی

چو از من سیر گشتی وز لبانم

ز گل هم سیر گردی بی گمانم