مرا جویی به صد دست و نیابی

بسا روزا که تو پیشم بنالی

دو رخ بر خاک پای من بمالی

دل از کینه به سوی مهر تابی

چو از من سیر گشتی وز لبانم

ز گل هم سیر گردی بی گمانم

رو چون بامن نسازی با که سازی