چو از من سیر گشتی وز لبانم

دو رخ بر خاک پای من بمالی

دل از کینه به سوی مهر تابی

مرا جویی به صد دست و نیابی

ز گل هم سیر گردی بی گمانم

رو چون بامن نسازی با که سازی

هوا با من نبازی با که بازی