مرا اندوه چون کهسار گشست

به جان تو که شخص منم نبیند

به هجر اندر همین یک سود بینم

که از مرگ امینم تا من چنینم

ره صبرم برو دشوار هشست

مبادا هر گز از دردم رهایی

اگر من صبر دارم در جدایی