مرا گویند رو یار دگر گیر

چون جان را نیست چون باشد جهان را

تنم بی خواب مانده گاه و بی گاه

دلم چون خفته از گیتی نه آگاه

گر او گیرد ستاره تو قمر گیر

مرا کز مهربانان نیست روزی

چرا جویم ازیشان دلفروزی