تنم بی خواب مانده گاه و بی گاه

که در باغ این دو گل با یکدگر به

نگارا بی تو قدری نیست جان را

چون جان را نیست چون باشد جهان را

دلم چون خفته از گیتی نه آگاه

مرا گویند رو یار دگر گیر

گر او گیرد ستاره تو قمر گیر