که در باغ این دو گل با یکدگر به

گل سرخی نگارا من گل زرد

تو از شادی شکفتی و من از درد

بیار آن سرخ گل بر زرد گل نه

نگارا بی تو قدری نیست جان را

چون جان را نیست چون باشد جهان را

تنم بی خواب مانده گاه و بی گاه