چون جان را نیست چون باشد جهان را

بیار آن سرخ گل بر زرد گل نه

که در باغ این دو گل با یکدگر به

نگارا بی تو قدری نیست جان را

تنم بی خواب مانده گاه و بی گاه

دلم چون خفته از گیتی نه آگاه

مرا گویند رو یار دگر گیر