نگارا بی تو قدری نیست جان را

تو از شادی شکفتی و من از درد

بیار آن سرخ گل بر زرد گل نه

که در باغ این دو گل با یکدگر به

چون جان را نیست چون باشد جهان را

تنم بی خواب مانده گاه و بی گاه

دلم چون خفته از گیتی نه آگاه