فراق دوست سر تا سر امیدست

عتاب و خشم و ناز و جنگ و آزار

بتر آهو به عشق اندر ملالست

یکی میوه که شاخ او وصالت

ز روز خرمی دل را نویدست

دلم هرگه که بی صبری سگالد

ز تنهایی و بی یاری بنالد