ز روز خرمی دل را نویدست

بتر آهو به عشق اندر ملالست

یکی میوه که شاخ او وصالت

فراق دوست سر تا سر امیدست

دلم هرگه که بی صبری سگالد

ز تنهایی و بی یاری بنالد

همی گویم دلا گر رنج یابی