ز تنهایی و بی یاری بنالد

فراق دوست سر تا سر امیدست

ز روز خرمی دل را نویدست

دلم هرگه که بی صبری سگالد

همی گویم دلا گر رنج یابی

روا باشد که روزی گنج یابی

چو دی ماه فراق ما سر آید